اینجا دگر همه مرا از یاد برده اند

دلم گرفته است باور نمیکنی

هیچکس نمیداند تنهایی من به چه اندازه

بزرگ است

تنها چشمان گریانم مرا آرامشی ست در شب

من از شب هم گذشتم لیکن اشکهایم همچنان جاریست

این تنهایی من است که آسمان دلم را اشک باران کرده

اکنون به که پناه برم؟

کیست که میداند تنهایی من به چه اندازه بزرگ است؟

آیا هنوز هم او با من است