اتل متل یه بابا

اتل متل یه بابا ، دلیر و زار و بیمار                             مامان دوید و از پشت ، گرفت سر بابا رو

 

اتل متل یه مادر ، یه مادر فداکار                              بابا با گریه میگفت ، کشتن بچه ها رو

 

اتل متل بچه ها ، که اونا رو دوست دارن                    بعد مامانو هُلش داد ، خودش خوابید رو زمین

 

آخه غیر اون دوتا ، هیچ کسی رو ندارن                     گفت که مواظب باشین ، خمپاره زد بخوابین

 

مامان بابا رو میخواد ، بابا عاشق اونه                       الو الو کربلا ، پس نُخودا چی شدن؟

 

به غیر بعضی وقتا ، بابا چه مهربونه                      کمک میخوایم حاجی جون ، بچه ها قیچی شدن

 

وقتی که از درد سر ، دست میذاره رو گیجگاش             تو سینه و سرش زد ، هی سرشو تکون داد

 

اون بابای مهربون ، فحش میده به بچه هاش            رو به تماشاچیا ، چشماشو بست و جون داد

 

همون وقتی که هر چی ، جلوش باشه میشکنه         بعضی تماشا کردن ، بعضی فقط خندیدن

 

همون وقتی که هر کی ، پیشش باشه میزنه              اونایی که از بابام ، فقط امروزو دیدن

 

غیر خدا و مادر ، هیچ کسی رو نداره                         سوی بابا دویدم ، بالا سرش رسیدم

 

اون وقتی که بابا جون ، موجی میشه دوباره               از درد غربت او ، هی به خودم پیچیدم

 

دویدم و دویدم ، سر کوچه رسیدم                               درد غربت بابا ، غنیمت از نبرده

 

بند دلم پاره شد ، از اون چیزی که دیدم                     شرافت و خون دل ، نشونه های مرده

 

بابا میون کوچه ، افتاده بود رو زمین                         ای اونایی که امروز ، دارین بهش میخندین

 

مامان هوار میزد ، شوهرمو بگیرین                        برای خنده هاتون ، دردشو می پسندین

 

مامان با شیون و داد ، میزد توی صورتش                 امروزشو نبینین ، بابام یه قهرمونه

 

قسم میداد بابا رو ، به فاطمه به جدّش                    یه روز به هم میرسیم ، بازی داره زمونه

 

تو رو خدا مرتضی ، زشته میون کوچه                      موج بابام کلید ِ ، قفل در بهشته

 

بچه داره می بینه ، تو رو به جون بچه                    درو کنه کنه هر کسی ، هر چیزی رو که کِشته

 

بابا رو دوره کردن ، بچه های محله                       یه روز پشیمون میشین ، که دیگه خیلی دیره

 

بابا یهو دوید و ، زد تو دیوار با کلّه                         گریه های مادرم ، یقه تونو میگیره

 

هی تند و تند سرش رو ، بابا میزد تو دیوار                بالا رفتیم ماسته ، پایین اومدیم دوغه

 

قسم میداد حاجی رو ، حاجی گوشی رو بردار             مرگ و معاد و عُقبی ، کی میگه که دروغه؟

 

نعره های بابا جون ، پیچید یهو تو گوشم

 

الو الو کربلا ، جواب بده به گوشم    

«زنده یاد ابوالفضل سپهر»